Udio obnovljivih izvora u proizvodnji električne energije na Zapadnom Balkanu raste, ali je i dalje značajan samo tamo gdje dominira hidroenergija, dok rast vjetra, solara i infrastrukture ne prati zadati tempo. Istovremeno, region kasni sa uvođenjem cijene ugljenika, pa EU pravila dolaze kroz CBAM i povećavaju troškove za izvoznike struje i tešku industriju. Zbog toga energetska tranzicija prestaje da bude prvenstveno ekološka tema: ona postaje pitanje konkurentnosti, investicija i ESG standarda, socijalne i energetske stabilnosti.
Udio obnovljivih izvora od države do države se drastično razlikuje. Glavni razlozi su različiti hidropotencijali i njihovo iskorišćenje, kao i brzina uvođenja solarnih i vjetroelektrana u sistem.
Prema podacima Međunarodne agencije za obnovljivu energiju IRENA u 2023. godini u Albaniji je proizvodnja struje bila praktično u potpunosti iz obnovljivih izvora – 100 odsto (proizvedeno 9.006 GWh), dominantno iz hidroenergije. Udio obnovljivih izvora energije u proizvodnji struje u Crnoj Gori iste godine bio je oko 61 odsto (2.550 GWh), takođe pretežno iz hidroenergije. U Bosni i Hercegovini su u energetskom miksu obnovljivi izvori zauzimali 43 odsto (7.395 GWh). U Srbiji je svega 34 odsto struje (13.746 GWh) proizvedeno iz obnovljivih izvora, dominantno iz vode, dok je u Sjevernoj Makedoniji energetski miks sadržao za dva procenta manje obnovljivih izvora – 32 odsto (2.201 GWh).
Rast solara i energije vjetra
Najviše novih „zelenih“ instalacija u 2024. godini bilježi Sjeverna Makedonija – novih 327 megavata (MW) solara. Srbija je posmatrane godine dobila 94 MW iz vjetra, 44 MW solara, 2 MW iz hidroenergije, a čak 112 MW iz neobnovljivih izvora. Albanija je instalirala 100 MW solara, Bosna i Hercegovina 84 MW vjetra i 26 MW hidroenergije, a Crna Gora svega 13 MW solara.
Podaci pokazuju da je u zemljama Zapadnog Balkana udio obnovljivih izvora visok tamo gdje dominira hidroenergija, dok značajniji rast bilježe vjetar i solar. U Srbiji se vidi i negativna specifičnost – rast kapaciteta iz neobnovljivih izvora.
EU pravila „dolaze“ kroz CBAM
U većini zemalja Zapadnog Balkana ne postoji pun, operativan mehanizam cijene ugljenika uporediv sa Sistemom trgovine emisijama Evropske unije (EU ETS), pa je „polazna cijena“ u praksi često nula eura po toni ugljen-dioksida. Zato će kompanije koje iz ovih zemalja izvoze proizvode u Evropsku uniju ugljenični otisak morati da plate kroz Mehanizam prekograničnog usklađivanja cijene ugljenika (CBAM). Početkom tekuće godine CBAM je stupio na snagu za firme iz Srbije i regiona koje u EU izvoze čelik, aluminijum, cement, đubriva, električnu energiju i vodonik, a kasnije će ovaj mehanizam biti proširen i na druge proizvode.
Troškovi bi za Srbiju iznosili oko 66,71 EUR/MWh, za Bosnu i Hercegovinu oko 73,37 EUR/MWh, za Crnu Goru oko 62,45 EUR/MWh, a za Sjevernu Makedoniju oko 59,71 EUR/MWh. To se vidi i iz indikativnih procjena troška CBAM-a po megavat-satu (MWh) za struju u regionu, prikazanih u izvještaju Energetske zajednice „Praćenje pripremljenosti za CBAM 2025“.
U izvještaju je procijenjeno da bi trošak evropskih uvoznika električne energije po osnovu CBAM-a mogao da iznosi 1,17 milijardi eura godišnje. Najveći udio imao bi uvoz upravo iz Srbije – 612,5 miliona eura godišnje, slijedi Sjeverna Makedonija sa oko 200 miliona eura, Crna Gora sa 190 miliona eura i Bosna i Hercegovina sa 158 miliona eura, dok Albanija ne bi imala troškove vezane za CBAM.
ESG prestaje da bude samo „PR“
Stručnjakinja za ESG standarde Lidija Radulović u podkastu „Napuštanje uglja na Zapadnom Balkanu“ objasnila je da dekarbonizacija i poštovanje ESG principa nijesu samo trošak, već i način da kompanije smanje rizike i obezbijede stabilnije poslovanje na duži rok.
Finansijski sektor sve više „gura“ zelene kredite, zelene i održive obveznice, pa firmama koje ulaze u tu tranziciju raste pristup kapitalu i povoljnijim uslovima. Uz energetsku efikasnost i optimizaciju procesa, to može donijeti ne samo bolju reputaciju kod kupaca i investitora, već i direktne uštede i povrat investicije.
Kompanijama u Srbiji koje odaberu taj put, rekla je, teže je nego onima u EU, jer nemaju dovoljno podsticaja i subvencija i često se suočavaju sa zbunjujućom regulativom. U poslovnoj zajednici postoji i manjak praktičnih informacija o tome šta sve može da se uradi – naročito kod domaćih malih i srednjih firmi.
Neminovan gubitak radnih mjesta, ali i otvaranje novih
Najosjetljiviji dio energetske tranzicije na Zapadnom Balkanu je gubitak radnih mjesta vezanih za ugalj. Plan pravedne energetske tranzicije Republike Srbije do 2030. polazi od toga da je u 2023. u ugljenim basenima bilo ukupno 19.685 zaposlenih. U tom trenutku je u termoelektranama (TENT 1 i 2 u Obrenovcu i TE Kostolac) bilo 5.603 radnika.
Ukupan broj registrovanih zaposlenih u Srbiji tokom 2023. godine iznosio je oko 2,36 miliona – dakle, više od jednog procenta zaposlenih direktno je vezano za ugalj. U opštini Despotovac je, primjera radi, prije dvije godine u rudarstvu i elektroenergetici radilo čak 27,14 odsto ukupne radne snage.
Plan pravedne tranzicije predviđa da bi nakon 2030. godine termoelektrane radile sa smanjenim kapacitetom, ali bez „ubrzanog zatvaranja“, kao i da se očekuje otvaranje do 6.105 novih radnih mjesta širom zemlje u industriji obnovljivih izvora energije, prije svega solarnoj.
Srbija se, međutim, obavezala da do 2050. godine ugalj potpuno izbaci iz svog energetskog miksa. To znači da je za ublažavanje socijalnog udara potrebno na vrijeme planirati programe prekvalifikacije i dokvalifikacije radnika, lokalnu diverzifikaciju privrede u ugljenim krajevima, kao i paket socijalnih zaštitnih mjera. Slična situacija je i u ostalim zemljama regiona čiji se energetski sistem mahom oslanja na ugalj.
Tranziciju moramo sprovoditi zajedno
Odustajanje od uglja kao energenta u naredne dvije i po decenije nije samo imperativ koji postavlja planeta radi obuzdavanja globalnog zagrijavanja, već i njegova neobnovljiva priroda. Lignita je sve manje, do njega se sve teže dolazi i sve je lošijeg kvaliteta, pa troškovi eksploatacije i sagorijevanja rastu.
Ugalj, dakle, nije garant energetske stabilnosti na duge staze zemljama koje se na njega oslanjaju, a kako stručnjaci smatraju, energetska sigurnost na Zapadnom Balkanu ne može se „kupiti“ ni samo novim megavatima iz vjetra i sunca.
Profesor emeritus Elektrotehničkog fakulteta u Tuzli i predsjednik RESET-a iz Bosne i Hercegovine objasnio je u pomenutom podkastu da energetska sigurnost zavisi od toga koliko je region sposoban da funkcioniše kao povezan sistem. Neophodne su jače prekogranične veze, pravila za trgovinu i balansiranje i ravnopravniji uslovi integracije sa EU tržištem. Bez tog umrežavanja, svaki nacionalni sistem ostaje ranjiv na spoljne šokove i nestabilnost u okruženju.
Pad udjela OIE kada je suša
Visoka zavisnost od hidroenergije znači i da proizvodnja struje zavisi od hidroloških uslova, pa problemi najčešće nastaju tokom sušnih ljetnjih perioda. Tako Energetska zajednica bilježi da je na nivou ugovornih strana, među kojima su zemlje Zapadnog Balkana, udio obnovljivih izvora u proizvodnji porastao na 51 odsto u 2023, ali je u 2024. pao na 49 odsto, iako su kapaciteti nastavili da rastu. Uzrok tome je smanjen dotok vode, jer je to bila najtoplija godina u istoriji mjerenja.
Izvor: edicija Moć održivog poslovanja u izdanju platforme BeRiskProtected/Sve o novcu
